De biologische landbouw staat voor een natuurlijke productiewijze met respect voor dieren en respect voor productiemiddelen als bodem, lucht en water. Om te zien in hoeverre de Nederlandse biologische landbouw voldoet aan deze doelstelling, is een serie literatuurstudies uitgevoerd. Hierbij hebben onderzoekers op een rij gezet hoe de biologische landbouw presteert op het gebied van gezond en veilig voedsel (Huber et al., 2006), milieu en klimaat (Sukkel et al., 2007) en dierenwelzijn (in dit rapport).
Bijna impliciet wordt biologische veehouderij synoniem gesteld met een hoge mate van dierenwelzijn. De regelgeving is erop gericht om omstandigheden te creëren waarin dieren zich goed kunnen voelen. Helaas zijn de regels op dit gebied vooral gericht op de omgevingsparameters: de vierkante meters per dier en de mogelijkheid om buiten te vertoeven. Maar andere parameters zijn ook van belang, zoals omstandigheden om natuurlijk gedrag te kunnen vertonen, kwaliteit van voeding en niet in het minst de houding van de veehouder ten opzichte van de dieren. Dit rapport geeft weer welke diergerichte indicatoren gebruikt kunnen worden om af te lezen hoe het staat met het welzijn, en welke relaties met de omgevingsparameters bekend zijn in de literatuur. De prestaties van de Nederlandse biologische veehouderij zijn onderbouwd met beschikbare literatuur. Het is echter duidelijk dat de biologische veehouderij zich snel ontwikkelt, en in zo’n omgeving kan de literatuur al snel verouderd zijn. Het blijft dus nodig om te blijven toetsen of het welzijn van de dieren gewaarborgd is en wellicht zelfs verbetert door professionalisering en eventuele aanpassingen in de regelgeving.